Zeeuws-Vlaoms volkslied

Uut Wikipedia, de vrye encyklopedy
Nå navigaty springen Nå söken springen

't Zeeuws-Vlaoms volkslied is eschreven in 1917 deur ds. J.N. Pattist en J. Vreeken. De meziek is van A. Lijssen.

't Lied is gelieke as 't Zeeuws volkslied een reactie op de Belgische annexaotieplannen naor anleiding van de Eerste Wereldoorlog. Nederlaand was daorin neutraol ebleven, mer de Belgen vunnen dat Nederlaand zich deur die neutraliteit pro-Duuts had op-esteld en eisen daorum Zeeuws-Vlaonderen en Limburg op. In Zeelaand wönnen woes op de Belgische eisen ereageerd. In Zeeuws-Vlaonderen wönnen een striedlied eschreven dat de band tussen 't 'laandjen' en Nederlaand benaodrokken. Laoter greuide 't lied uut tot 't Zeeuws-Vlaoms volkslied.


Waar eens 't gekrijs der meeuwen
Verstierf aan 't eenzaam strand,
Daar schiepen zich de Zeeuwen
Uit schor en slik hun land;
En kwam de stormwind woeden,
Hen dreigend met verderf,
Dan keerden zij de vloeden
Van 't pas gewonnen erf.
Refrein:
Van d'Ee tot Hontenisse
Van Hulst tot aan Cadzand
Dat is ons eigen landje,
Maar deel van Nederland.
Waar eens de zeeën braken,
Met donderend gedruis
Daar glimmen nu de daken,
En lispelt bladgesuis.
Daar trekt de ploeg de voren,
Daar klinkt de zicht in 't graan.
Daar ziet men 't Zeeuwse koren,
Het allerschoonste staan.
Daar klappen rappe tongen,
De ganse lieve dag.
Daar klinkt uit frisse longen,
Gejok en gulle lach.
Daar klinkt de echte landstaal,
Geleerd uit moeders mond.
Eenvoudig, zonder omhaal,
Goed Zeeuws en dus goed rond.
Daar werd de oude zede,
Getrouwelijk bewaard.
En 't huis in dorp en steden,
Bleef zuiver Zeeuws van aard.
Daar leeft men zo eendrachtig,
En vrij van droef krakeel.
Daar dankt men God almachtig,
Voor 't toegemeten deel.
De worstelstrijd met Spanje,
Bracht ons het hoogste goed,
De vrijheid door Oranje,
Betaald met hartebloed.
Dat goed gaat nooit verloren,
De Nederlandse vlag,
Zal wapp'ren van de toren,
Tot op de jongste dag.