Theo Wolvecamp

Theo Wilhelm Wolvecamp (Hengel, 30 augustus 1925 - Amsterdam, 11 oktober 1992) was kunstskilder en tekenaar, den as een paar joar biej de Cobra-groep biej was.

Jonge joaren

Wolvecamp was zönne van nen snieder. Den köm oet de tied do as Wolvecamp negen was, in 1934. In 'n Tweeden Wearldoorlog al begun puber Wolvecamp kubistisch te skilderen. Vuur et traditionele tekenwaark kreeg he privéles. Hee was dikke möage met Eef de Weerd, ook al jonk greppen deur kunst en den biej em in de stroate wonnen, en in 1942 kömmen ze biej Riemko Holtrop in et atelier te skildern. Holtrop nöm ze ook met noar Folkert Haanstra sr. en Jan Broeze oet Goor.

Wolvecamp learen zikzelf allens duur de halve bibliotheek löag te lenen. Zo wör he kunnig met impressionisme, Bergense Skole, Jacoba van Heemskerck en Kandinsky. Van 1945 töt 1947 kon he hen studeren an de Kunstacademie in Arnem. Zien moat Eef gung met em met.

Hee gung noa Amsterdam hen kieken en tröf doar waark van skilders dee as een paar joar later de Cobra-groep in de benen zollen zetten. In 1947 halen Piet Landkroon em op Amsterdam an um 's nachtes in een atelier dinge oet te proberen. Corneille, den um 'n hook wonnen, was niejsgierig en was onder 'n indruk van Wolvecamp zien waark.

Wiedere leaven

In Amsterdam doeren et neet lange of Wolvecamp was biej de Experimentele Groep in Holland, en noajoar 1948 biej de Cobra-beweaging. Et was mer eaven of hee har ne egene stiel te pakken, met vrieje vörme en lienen. Doarmet sleut he an biej andere Cobra-skilders as Karel Appel, Constant, Corneille en Anton Rooskens. Dee warren slim onder 'n indruk van de improvisaties van den 'arme Twentse schilder'. Wolvecamp was helemoal begoan met et dool van Cobra. Ziene skilderiejen, gouaches en tekeningen oet den tied knalt van de lösse abstracties, met zwarte slingers en gelle en blauwe vlakken.

in 1949 har Cobra ne oetstalling in et Stedelijk Museum van Amsterdam. Doarnoa besleut Wolvecamp, et was mooi ewest met Cobra. Mar al rap was he der wier. Hee bleef in contact met Appel, Constant en Corneille en do as Cobra in 1951 in Luik exposeren, was Wolvecamp der ook wier biej. Toch is der weinig oet dissen tied van zien waark oawer, umdat hee slim onzeker en vitterig an zien egene waark was en völle kapot hef höwwen of oawerskilderd.

noa at Wolvecamp in 1953 en '54 in Paries zat, köm he wierumme noar Hengel. Doar was nog neet alleman zo wied as em, dus heul he zik wat ofziedig van de andere kunstbeweagingen. Kousenmaker Hans de Jong, nen groten naam in kunstland, was fanatiek zammelder van modern spul. Den hef der veur zorgd dat Wolvecamp verdan kon. Biej De Jong kreeg he ne ruumte um te skildern en hen en wier porken ze mekaar op vuur de kunst. Umdat De Jong nog wal es in et boetenland köm, har he as ene van de weinigen in Twente kans um de internationale kunstontwikkelingen te volgen. Wolvecamp had op ziene beurte al in Frankriek en Denemaarken zetten, mer har noe gin kans um doar regelmoatig hen te goan. Met De Jong höld he binding met de kunstbeweaging. Wolvecamp vertellen an anderen wo as hee De Jong op Appel, Willem de Kooning, Soulages, Dubuffet, Van Wols en Yves Klein bracht had: 'Mangs kosten et miej een half joar lullen veur at hee wat van disse kunstenaars kopen wol.'

Wolvecamp wör neet ölder as 67 joar. Noa zien verglieden leuten vreende van Wolvecamp weten at nen dag veur ziene krematie vuur mear as nen ton an kunst oet zien hoes egapt was, met tekeningen der biej dee as Wolvecamp zelf veur 'n book oetzocht had.

Periodes

Noa 'n oorlog was Wolvecamp begeesterd van et waark van Picasso. Later raken he interesseerd in Joan Miró. Wieders is invlood van Kandinsky in zien waark te zeen. Wolvecamp had et oawer spontane improvisaties dee vriejheid gavven a'j 'n band met een vast onderwaarp lösleuten. Hee zea der van in een interview met Leo Duppen in 1984:

'Vanuit het experiment ontwikkel je een contact met de materie; je probeert de materie in beweging te zetten en psychisch te laden. Althans, dat probeer je niet, dat gebeurt gewoon, omdat het in je aard zit. Daar ben ik nog steeds mee bezig. Dat heeft een stempel op mij gedrukt in die jaren [kort na 1945] en daar ben ik aan vast blijven houden... Eigenlijk vind ik Jorn de grootste schilder van de CoBrA-beweging. Dat durf ik best te zeggen. Jorn heeft die twee dingen goed weten samen te brengen: het materialisme van de verf en de inhoudelijke kant, de magie, het mythische in het schilderij.'

Noa net zet ontgröait Wolvecamp et Miró-achtige waark en geet verdan met abstract-expressionistische waarken. Hee gebrok meest duustere slage in dikke loagen. In zienen Amsterdamtied dut he tegelieke nen hoop skildern en tekenen. Hee kik op de stea woaras he de vlakken en lienen toozet. Biej mekaar gef dat grillige abstracte verholdingen. Et plearen van et dook. Een skilderieje neumen he zelfs Explosie, wat in et Stedelijk Museum köm te hangen. Hee spöllen met verskeidene technieken en materialen. Mangs met kriet of pen en kwaste, mangs met ink of watervarve. Ook deed he wal ens knippen en plakken. Van anvank an was he al leefhebber van de kleuren rood, gel, blauw en zwart. Veural den lesten gebreuk he vake. Kandinsky en Miró warren wierum te leazen in zien waark, veural in strakke, rauwe, onbesoesde skilderieje. Vanof 1955 komt der ook fantasiewezens en andere figuurlike skepsels veur. Dat had wal wat van de Deense Cobra-skilder Asger Jorn, met wat fantasie bekekken.

Van 1970 verdan dut he twintig joar wösseln met vaarve um der sprekkende beelden in te kriegen. Hee smeart der hele dikke vossens op. Et wör verdichte skilderkunst. Et kreeg deepte in de loagen en zwoare loagen. Dat gaf et een dramatisch en mysterieus geveul. In 1984 zea hee der zelf van:

'De vaarve zelf zit et verhaal in. Ik do ne kleurige improvisatieskets op dook zetten en do doar dan vaarve inzetten. Mangs he'k et zo terechte, mer meesttieds mu'k der weer helemoal oaverhen. Her en der zee'j dan nog wat van de olde loage. Van doar kan ik weer verdan oetbouwen. De materie gef oetdrukking an mien geveul. Doar haal ik dan weer ideeën en vörme oet, woar ik weer met verdan kan. Zo kom ik töt ne vormgeving, ne wearld dee ik op dat ogenblik veule. Verskillende stadia goa'k zo deur en alle waark veurof leidt miej der hen.'

Et plakkoat Cobra woar he bekend met wör was feitelik te nauw veur wat he maken. Dat gung völ wieder en hee tappen oet völle internationalere vate.