Gruto

Oet Wikipedie, de vraaie enzyklopedie
Gao naor: navigasie, zeuk
De gruto
Verspreidingsgebied, 's zoemers (geel), 's wienters (blauw), 't hele jaor deur (greun)

De gruto of regenfluiter (Latien: Limosa limosa) is een voegelsoorte uut de femilie van de steltlopers. Disse voegel wönnen veur 't eers beschreven deur Carolus Linnaeus in 1758.

Weievoegel[bewark | bronkode bewarken]

De gruto is één van de meest bekende weievoegels. De gruto huilt wel van de wat zompigere weien. Op de hejendase weien mit een leeg waoterpeil vuilt e zich neet thuus. De gruto is daorumme, wat de antallen angeet, de leste tied hard achteruut-egaon. Gruto's zeuken der eten mit der lange snavel in de grond, 't liefst in ondiep waoter.

Verspreiding[bewark | bronkode bewarken]

't Breudgebied van de gruto loop van Ieslaand tot an 't osen van Siberië. De overwienteringsgebieden liggen in Zuud-Europa, Afrika en zelfs Australië. Mit de voegeltrek zie-j de gruto's oek vake in de wadgebieden.

Voortplanting[bewark | bronkode bewarken]

Gruto's breujen van eind april of op vier eiers. 24 dagen lang breujen de voegels umste beurte op de eiers. As 't gres langer wonnen tiejens 't breujen, wonnen 't nes gaondeweg beter of-edek en is 't nes beter bescharmp tegen roofdieren, allewel boeren der vaker overhinne riejen mit de gresmeier as 't wat langer is. De ouwers passen nog zo'n vier weken op de jongen. Dit doon ze grege deur op een kleine ofstaand de jongen in 't oge te houwen.

De bulte nessen wonnen deur zeevoegels of kreien leeg-ereuf. Gruto's breujen daorumme oek grege in de buurte van kieften en tureluurs, zodat ze mit mekaar 't nes verdedigen kunnen.

Eten[bewark | bronkode bewarken]

De gruto eet wörmen, insekken en de larven van insekken.

Nedersaksisch[bewark | bronkode bewarken]

Wikimedia Commons Commons: Gruto - plaetjes, filmkes en/of geluudsbestaanden.